Theater

Hondenweiven

Door Bieke Purnelle

Alice Reijs kennen de meesten onder ons wellicht als opvallend televisiegezicht uit de series Van Vlees en Bloed, Met Man en Macht en Den Elfde van den Elfde. Ariane Van Vliet was jarenlang één van de vertrouwde Toneelhuis-gezichten en greep ons bij het nekvel in voorstellingen als Ivanov, Mamma Medea, Mac Beth en talloze andere.

Ze toerden samen voor een kinderpubliek als de kibbelende en kakelende Ans en Wilma, en namen, niet helemaal toevallig, allebei een hond in huis, gewillig zwichtend voor het volhardende gezeur van hun kroost. Die honden brachten hen nietsvermoedend in het wonderlijke paralelle universum van de hondenbaasjes, met De Hondenwei als resultaat.


Een voorstelling over een hondenwei. Hoe komen jullie erbij?

Ariane: ”Wel, we kregen allebei ongeveer op hetzelfde moment een hond. De kinderen zeurden er al zo lang om, en we gingen overstag. Alice was eerst. Wij volgden. En toen gingen we plots samen naar de puppycursus en de hondenwei.”

Alice: ”Die hondenwei, dat is dus de plek bij uitstek om je hond te laten wennen aan andere honden. De eerste keer dat ik er kwam dacht ik: “Wat een stelletje mafkezen bij elkaar! Dat gaan wij nooit doen.” Jawel dus. Intussen ben ik zelf zo’n hondenvrouw geworden. Ik heb er zelfs hondenvriendinnen gemaakt.”

Ariane: “Zo’n hondenwei is eigenlijk een soort minimaatschappijtje. Er blijkt een soort hiërarchie te bestaan, met dominante hondenbaasjes die de regels bepalen. Mensen vervallen er zelf in roedelgedrag, er ontstaan machtsverhoudingen. Heel grappig en boeiend om te zien. We vonden het al snel te leuk en te bizar om er niets mee te doen.”

Alice: ”Veel mensen gaan met hun honden om als met hun kinderen. Ze wisselen tips uit over voeding, trainingsmethodes en zindelijkheid, ze vergelijken welke hond er al wat kan. Het lijken wel moeders in de speeltuin. Hondeneigenaars gaan makkelijk met elkaar aan de praat en komen snel veel over elkaar te weten. Hoe ze leven, wat hun politieke voorkeur is, of ze eerder angstig of assertief zijn. Het klopt trouwens echt dat mensen op hun hond gaan lijken. Ik ben me ook gaan verdiepen in de psychologie van de hond, om inspiratie op te doen. Het is fascinerend hoe zo’n beest naar de wereld en naar ons kijkt.”

Ariane: ”De hond van Alice is echt niet normaal. Een tijd geleden waren haar dochters aan het ruziemaken. De jongste ging luid snikkend op de trap zitten. Barend de hond liep naar boven, waar hij nooit komt, ging een knuffel halen uit haar slaapkamer en gooide die op haar schoot. Dat geloof je toch niet?”

Is het een voorstelling voor hondenliefhebbers?

Alice: ”Nee hoor. Je kan zeker komen kijken als je niks hebt met honden. Zelfs als je een hekel hebt aan honden. De honden zijn in dit stuk gewoon een middel om met elkaar te communiceren. Achter het geklets en de relaties op de hondenwei gaan allerlei andere dingen schuil.”

Ariane: ”Achter het gewandel en gekeuvel schuilt namelijkneen probleem. Er is iets aan de hand. De personages hebben het over hun hond, maar praten eigenlijk over zichzelf. We hebben er dus absoluut een diepere laag in gelegd. Maar die kunnen we niet verklappen. Laten we het erop houden dat er ook een nijpend wereldprobleem aangekaart wordt onder het mom van gekeuvel op de hondenwei. De hondenwei staat symbool voor een samenleving, met grenzen, poortjes, normen en wetten.”

Spelen er honden mee?

Ariane: ”Natuurlijk zitten er ook honden in. Dat moest. Meer kunnen we daar niet over kwijt. Dat zou al te veel pret bederven.”

Jullie zijn nog volop aan het schrijven. Hoe loopt dat?

Alice: ”We kwamen maar moeilijk los van Ans en Wilma (de personages uit de kindervoorstellingen Ans en Wilma die het duo maakte voor Het Paleis). Die dwingende dames zaten diep onder ons vel. We moesten hen eerst kwijtraken voor dit stuk echt van de grond kwam. Dat vroeg wat tijd. Maar we kennen elkaar erg goed en werken heel graag samen. We hebben dezelfde smaak, dezelfde humor en zitten op dezelfde lijn. Dat schrijven doe we eigenlijk al repeterend. Onze personages krijgen vorm tijdens het schrijven van de tekst. Zo kom je sneller tot de kern van wie ze zijn en hoe ze zich gedragen.

Ariane: ”Dit is de vierde voorstelling die we samen maken. Het samen schrijven is erg fijn en inspirerend. Je steekt elkaar aan. We hoeven elkaar ook niet meer alles uit te leggen. Het gaat nogal vanzelf. Mijn jongste dochter luistervinkt wel eens wanneer we aan het werk zijn en zij vindt het alvast hilarisch.”

Deze voorstelling is nochtans niet bedoeld voor kinderen, in tegenstelling tot jullie vorige voorstellingen. Is dat wennen?

Alice: ”Met Ans en Wilma speelden we inderdaad in een ander circuit. Maar blijkbaar vonden volwassenen Ans en Wilma stiekem net zo leuk als hun kinderen. Toch lijkt het alsof je aan een andere “kunststandaard” moet voldoen wanneer je voor een volwassen publiek speelt. Je hebt veel sterker het gevoel dat je je moet verantwoorden. Je bent gevoeliger voor een volwassen oordeel.”

Ariane: ” Kinderen zijn mee of niet mee. Simpel. Wanneer je een voorstelling voor kinderen maakt kan je meer vanuit een fantasiewereld werken. Op één of andere manier geeft dat veel meer mogelijkheden. Toch wilden we echt weer een stuk voor volwassenen maken. Dan mag het namelijk toch net wat grofgebekter.”

Alice, de voorstelling is een productie van Toespijs, het productiehuis van jou en Tom. Een bewuste keuze?

Alice: ”Zelf produceren en beheren geeft gewoon meer vrijheid. Wij zijn een heel kleine structuur en doen alles zelf. Tom (Van Dyck) neemt het productionele en zakelijke werk voor zijn rekening, van de verkoop van de voorstelling tot het verdelen van affiches. Dat werkt prima. We verliezen geen kostbare tijd met het schrijven van subsidiedossiers en allerlei administratieve rompslomp. De keten is veel korter als je voorstellingen in eigen beheer uitbrengt. Tom en ik kunnen erg goed samenwerken. In de volgende fase van de voorstelling zal hij vooral de rol van coach en klankbord opnemen. Hij is er erg goed in en ik vertrouw hem.”

Ariane:”Ik denk dat dat erg uitzonderlijk is, hoe Alice en Tom kunnen samenwerken. Voor mij is het een ongelooflijke luxe om op die geweldige samenwerking te kunnen meesurfen.”

Hoe moeten mensen na De Hondenwei naar huis gaan?

Ariane: “Ze moeten het grappig vinden, “ondanks” de personages zelf.”

Alice: ”Ik zou het wel fijn vinden als mensen ook ontroerd worden.”

PRAKTISCH

Première op 24.02 | Extra voorstelling op 25.02
De Grote | € 16,5 - €13,5 (-26 jaar en A-kaart)
Tickets & info