De Muur: Kunst als levenselixir

Door Helena Dockx

Op haar twaalfde wilde ze striptekenaar worden, vandaag is Sara van Dyck (28), alias Aras, leerkracht Grafische Media én trotse winnaar van 'De Arenberg Muur'. Haar werk is een persoonlijke ervaring met de absurditeit van het leven en kreeg als bijhorende boodschap: 'Ik heb altijd de dwaasheid der hartstochten gekozen boven de wijsheid der onverschilligheid’.


Ik heb mijn kans gegrepen om in het heetst van de strijd die ik met mezelf aan het voeren was dit project te grijpen.

Voor Sara was De Muur een soort samenwerking met haar overleden vriend. Ze vertrok van schetsen die ze op zijn kamer vond en verwerkte zo een aantal van zijn figuren mee in het geheel. Hij is haar grote inspiratiebron. "Hij zou het moeten geweten hebben, hij zou zo ongelofelijk trots zijn op mij. Ik moet een beetje dubbel trots zijn op mezelf nu."

Sara en haar vriend waren er heel erg van overtuigd dat kunst iets is om je emotie te tonen, en dat is noodzakelijk volgens haar. "Ik heb mijn kans gegrepen om in het heetst van de strijd die ik met mezelf aan het voeren was dit project te grijpen toen ik het zag passeren. Er zit een heel proces in van iets waar ik mij de afgelopen twee jaar mee heb bezig gehouden."

Het leven is als een kunstwerk, het is nooit af.

Blijven kijken

Sara wil met haar werk mensen prikkelen, meesleuren in haar universum van absurditeit. "Ik ben zelf ook iemand die heel graag geprikkeld blijft, ik kan niet stilzitten. Daarom vind ik het ook fantastisch om leerkracht te zijn. Ik ben graag bezig en ik wil mensen ook bezighouden."

Niet alle mensen zijn mee met de absurde, soms geestige inslag van haar werk, maar daar legt ze zich graag bij neer. "Ik ben al blij als mensen zoiets hebben van: amai, ik kan er naar blijven kijken. Dan is mijn missie geslaagd, omdat ik weet dat ik hun aandacht even gevangen heb."

Vaak proberen mensen een verhaallijn in haar kunstwerk te zien, maar een begin en einde is er niet. "Een kunstwerk is eigenlijk zoals het leven: het is nooit af, ook het leven gaat verder. De monsters die uit de mond komen, kunnen altijd blijven komen. De cirkel is nooit helemaal rond."

Kunst is mijn levenselixir. Je verliest jezelf erin, maar op zo'n manier dat je ook terug krijgt.

De Arenberg Muur is het eerste grote project van Sara. Ze werkte eerder al aan een drieluik en schilderde weleens monsterachtige figuren op elektriciteitskastjes in Lier. Met een extra portie levenservaring was ze in staat om nu haar eigen verhaal te vertellen. "Proberen na te denken: wat zit er in mijne kop en hoe krijg ik het eruit?"

Omdat het werk ook een soort eerbetoon aan haar vriend is, heeft Sara een heel interessant verwerkingsproces doorgemaakt. "Ik heb al die zwaar beladen energie op mijn manier proberen om te zetten naar positieve energie. Op die vier weken tijd ben ik als persoon enorm gegroeid."

Chemie en chaos

Soms heb je niet veel woorden nodig om een klik te hebben met een kunstwerk of een persoon. Toen Sara aan het schilderen was, vroeg een oudere vrouw wat het thema van haar werk was. Sara antwoordde: 'De absurditeit van het leven,' en de vrouw knikte instemmend: 'Ja... Ja, ik heb het. Heel knap.' Dat was het enige dat er was van conversatie. Maar Sara voelde dat zij op dezelfde golflengte zaten. "Dat is eventjes chemie, dan krijg ik een warm gevoel vanbinnen en denk ik, missie geslaagd!"

In het werk zitten ook subtiele verwijzingen naar hoe Sara omgaat met haar chaos. "Oorspronkelijk was het niet de bedoeling dat de figuren uit de mond gingen komen, maar ik had zoiets van: het moet erbij. En ik heb dat graag, zo spontaan een ander idee, dat is vaak veel beter."

Ideeën komen altijd onverwacht: onder de douche, maar ook tijdens het lesgeven. "Het is al gebeurd dat ik met een idee in mijn hoofd zit en dat stiekem tijdens de les aan het tekenen ben terwijl mijn mannen ook met hun opdracht bezig zijn. Mevrouw, wat bent u aan het tekenen, vragen ze dan. Ze vinden dat wel cool om te zien."

Het zou geen aras werk zijn als er toch niet ergens een sprankeltje hoop in zit

Lichtje in de duisternis

Hoewel Sara een aantal melancholische monsters verzinnebeeldt, prijkt er een gloeilamp met een opvallende boodschap bovenaan haar werk. "Ik heb altijd iets met lampen gehad. Een lamp symboliseert voor mij licht en hoop. Het kan soms even diep zitten, maar het zou geen aras werk zijn als er toch niet ergens een sprankeltje hoop in zit. Dat is altijd hetgeen van mezelf dat ik erin steek. Wat er ook gebeurt, alles komt goed."

De ontlading die Sara via haar creativiteit en kunst voelde, is nog meer dan vroeger een soort levenselixir voor haar geworden. "Je verliest jezelf erin, maar op zo'n manier dat je ook terug krijgt. Ik ben de Arenberg daarom heel dankbaar dat ik dit proces tot stand heb kunnen brengen, het was echt prachtig."

Nog meer muren

Sara hoopt in de toekomst nog meer de kans te krijgen om gelijkaardige projecten te realiseren. "Ik heb zoveel levensvreugde gekregen van mijn vriend dat ik het proces voortzet, zelfs nu hij er niet meer is. Ik ben zo content met wat er op de muur staat. Ik hoop dat dit niet onopvallend blijft, maar dat ik in de toekomst nog meer op grote muren kan schilderen, want ik heb mij zo hard uitgeleefd. Kunst is mijn levenselixir, mijn passie. Kunst is wie ik ben." (2017)

FOTO'S by DQPIX